theatro skionH 28η Μαρτίου έχει καθιερωθεί ως η παγκόσμια ημέρα θεάτρου σκιών. Μια ημέρα που έχει συμβολικό περιεχόμενο, καθώς τιμάται το θέατρο σκιών τρεις ημέρες μετά την επέτειο της Επανάστασης των Ελλήνων κατά του οθωμανικού ζυγού (απ’ όπου το ρεπερτόριο αντλεί πατριωτικό-θρησκευτικό θεματικό υλικό) και μια μόλις μετά την παγκόσμια ημέρα Θεάτρου. Η σπουδαιότητα του θεάτρου σκιών έγκειται στο γεγονός ότι εμφυσά μηνύματα, αξίες, αρχές και ιδανικά που διαπλάθουν το νου και την ψυχή, τη σκέψη, την κριτική ικανότητα και τη φαντασία γενεών και γενεών που γαλουχήθηκαν, ψυχαγωγήθηκαν και ανελίχθηκαν πνευματικά με τους ήρωες του μπερντέ. Ήρωες που δεν αποτελούν απλές φιγούρες στα χέρια του καραγκιοζοπαίχτη, αλλά είναι δυναμικές προσωπικότητες που εκπροσωπούν τον Έλληνα απανταχού της χώρας, απανταχού της υφηλίου. Ήρωες που ενσαρκώνουν αξίες και στόχους ζωής με διαχρονικό περιεχόμενο και πανθομολογούμενη σημασία. Για παράδειγμα οι φιγούρες πάνω στο μπερντέ συνδέθηκαν με τα σημαντικά γεγονότα του 20ου αιώνα του ελληνισμού, διαπλάθοντας γενιές και γενιές και έχοντας γίνει ο ήρωας Καραγκιόζης σύμβολο του ανυπότακτου και δυναμικού ανθρώπου. Αξίζει να αναφερθεί ότι η σπουδαιότητα του θεάτρου είχε ήδη αναδειχτεί από την αρχαιότητα με την καθιέρωση δραματικών αγώνων και κατ’ επέκταση σπουδαίων θεατρικών παραστάσεων των τριών μεγάλων τραγικών (Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριπίδη) κι όχι μόνο. Καθίσταται μάλιστα άξιο προσοχής το γεγονός ότι ο μεγάλος φιλόσοφος Πλάτωνας (428-347 π.Χ) είχε υπόψη του παραστάσεις θεάτρου σκιών, όταν στην Πολιτεία στην «αλληγορία του σπηλαίου» κάνει λόγο για τους θαυματοποιούς, γι’ αυτούς δηλαδή που είναι αθέατοι στο κοινό, καθώς στήνουν παραπετάσματα μπροστά τους πάνω στα οποία παρουσιάζουν τα θαυμαστά τεχνάσματά τους, λαϊκά θεάματα (Πολ.514α-515α).
Δεδομένης της μακραίωνης πορείας του θεάτρου σκιών ο Χρήστος Πατρινός “ζωντανεύει” τον Καραγκιόζη και δίνει διαρκώς παραστάσεις στα νηπιαγωγεία-παιδικούς-δημοτικά σχολεία, πολιτιστικούς συλλόγους, δήμους, φεστιβαλ, γιορτές κτλ ανά την Ελλάδα από τον Έβρο ως την Κρήτη και από την Κέρκυρα ως τη Ρόδο-Σύμη, προκειμένου να διασώσει την πολιτιστική κληρονομιά των Ελλήνων, να διατηρήσει αναλλοίωτα τα χαρακτηριστικά αυτού του είδους του θεάτρου και να γαλουχήσει τις νέες γενιές με υψηλές αξίες και στόχους ζωής. Η τριακονταετής πορεία του Χρήστου Πατρινού στο θέατρο βρίσκει αποδέκτες όλων των ηλικιών που με την αγάπη τους για τις φιγούρες του μπερντέ, εμφυσά ο εν λόγω καραγκιοζοπαίκτης τις αξίες της παράδοσης, προκειμένου να μάθουν οι νεότεροι και να θυμηθούν οι παλιοί.